اى شنواترين شنوايان ، اى بيناترين بينايان ، و اى سريعترين حسابرسان ، و اى مهربان‌ترين مهربانان ، بر محمّد و خاندان محمّد آن سروران با ميمنت درود فرست ، و از تو درخواست مىكنم خدايا حاجتم را كه اگر آن را به من عطا كنى ، بىشك هرچه را از من دريغ ورزى به من ضررى نرساند ، و اگر قضاى حاجتم را از من دريغ نمايى ، آنچه را عطايم كنى سودى نبخشد ، آزادى عهده‌ام را از آتش از تو درخواست مىكنم ، معبودى جز تو نيست ، يگانه‌اى ، برايت شريك نيست ، فرمانروايى و سپاس خاص توست ، و تو بر هرچيز توانايى ، پروردگارا پروردگارا . پيوسته « يا ربّ » مىگفت ، و همهء آنان‌كه اطراف حضرت بودند به دعاى حضرت گوش فرا دادند و به آمين گفتن اكتفا نمودند ، در نتيجه صداهايشان با آن حضرت به گريستن بلند شد ، تا آفتاب غروب كرد ، سپس زادوتوشهء خود را بار كرده ، به سوى مشعر الحرام حركت كردند . مؤلّف گويد : كفعمى دعاى عرفه حضرت سيد الشهداء عليه السّلام را در كتاب ( بلد الامين ) تا اين قسمت ذكر كرده ، و علّامهء مجلسى در « زاد العماد » اين دعاى شريف را موافق روايت كفعمى نقل فرموده ولى سيد ابن طاووس در كتاب اقبال ، پس از « يا ربّ ، يا ربّ ، يا رب » اين اضافه را آورده : خدايا ، در عين توانگرى تهيدستم ، پس چگونه در تهيدستى تهيدست نباشم ، خدايا در عين دانايى نادانم ، پس چگونه در عين نادانى نادان نباشم . خدايا همانا اختلاف تدبيرت ، و سرعت تغيير تقديراتت ، بندگان عارف به تو را ، از اطمينان به بخشش و نااميدى از تو در گرفتارى باز داشته است . خدايا از من است آنچه سزاوار پستى من است ، و از توست آنچه شايستهء بزرگوارى توست . خدايا تو خود را با لطف و مهربانى به من توصيف كرده‌اى پيش از پيدايش ناتوانى من ، آيا آن دو را از من دريغ ورزى پس از پديد آمدن ناتوانىام ، خدايا اگر زيبايىهايى از من نمايان شود ، به فضل توست ، و تو را بر من